yurtdışındayım şimdi.. arada gezip güzel yerler de görüyorum ama bi boşluk var sanki hayatımda.. anlayamıyorum... yani hep kendimi özgür olmayı seven, yalnız ve hür biri gibi gördüm, küçüklükten beri hayallerimde yurtdışında yaşamak vardı ama şimdi bu kısa süreli (4 ay) yurtdışında yaşama durumunda bile hayatımdan bir şeyler eksilmiş gibi bir duyguyla yürüyorum sokaklarda.. önce yeni olduğu içi güzeldi, farklı bir dil konuşuyosuni farklı bir kültür görüyorsun.. ama sonrasında aslında kimsenin o kadar farklı olmadığını farkediyorsun ve sadece yapıları farklı olan bu vatanda kendi dilini kullanamadan yaşamak zorunda kalıyorsuın.. tabi yine vatandaşı olmadığın bir ülke olduğu için herkesin sana 2. sınıf insan muamelesi yapması da cabası... bilmiyorumilk geldiimde hafif depresif olmuştumi yeni ortam olduğundan ama sonrasında düzelmiştim, yeni yerler görmek terar beni mutlu etmişti. şimdi ise bir monotonluk gelmesinde dolayı mıdır; yoksa hem monoton hem de esas durumumdan kötü bir durumda (insan olarak) olmamdan dolayı mıdır bilemediğim bir şekilde depresyon bölüm 2ye geçmiş durumdayım :S işin esas sebebi kendimle olan sorunlarım değil, zaten hiç bir zaman kendimi beğenmedim lise sondan beri, ama bir yandan da hep beğendim kendimi doğduğumdan beri.. tabi bu karışık düşüncewlerin de gel gitli olmasından etkileniyor olabilirim ama pffff... bilemedim işte. tek bildiğim, son bir kaç gündür hiçbir şey yapasım, söyleyesim, olasım gelmiyor işte...
Bir yandan kendimi nankör gibi hissediyorum, o kadar güzel bir fırsat elimdeyken kendimi depresif hissetmem, ailemin yanına döneceğim günleri resmen iple çekmem ayıp gibi geliyor ama.. ne bileyim ya 21 yaşında bir insanın böyle hissetmemesi gereikyor, hele de yıllarca yatılı okulda kaldıysa; ama ailemin yanına gitmek ve orda kalmak istiyorum aylarca.. başka hiç bir şey yapmamak sadece orada öylesine zaman geçirmek istiyorum. galiba bunun sebebi dfe kayıtsız şartsız, her çekilde kabul edildiğim tek ortamın orası olması.. neler yaşattım onlara; çok büyük mutluluklar ve çok büyük üzüntüler.. inanın bana çok üzdüm zamanında; ama beni her halükarda sevdiler, mecburlar sevmeye, genetik olarak ama yine de sadece mecburiyetten de olsa işte her an kolları açık bir şekilde beni bekleyen tek topluluk ailem olduğundan onlar galiba bir tek bir arada bulunmak istediğim insanlar.. inanın bana geçmişte böyle değildim; hep kendi başına buyruk, hep ailesinden olabildiğince çabuk ayrılmak isteyen (herhangi bir hataları olduğundan değil işte, özgür olmak için) her türlü numarayı çeken bir insan olarak bugünkü geldiğim noktaya hayretle bakıyorum ama... hayat bana hiçbir zaman güzel bişigöstermedi. insanlara olan güvenimi kaybettim, çünkü hepsi bri noktada beni arkamdan bıçakladı, bırakıp gitti; 1-2- kişi hariç elbet.. her seferinde o kadar çok yaralandım ki.. bu yaşımda başıma gelenleri uzun uzun anlatmaya kalksam (ki çok nadiren yazdığım günlüğümde öyle de yapıorum) destanlar olur resmen.. o kadar çok şey geçtikten sonra başımdan, kendimi insanlara daha mesafeli bir hale getirmemçok mu acaip? kimseye güvenememem ve kimseyleyakın bir ilişkiye girmek stemememçok mu aptalca?..... ailem haricinde hayatımdaki en uzun ilişkim ortaokuldan yatılı arkadaşım, ki o bile yılda 1-2 hafta görüşebilirsek anca, uzun yıllar görüşmemeden sonra.. durum budur işte, çok büyük bir hüzün var bende ama üstesinden nasıl gelirim, ya da gelmeye artık gücüm kaldı mı bilmiyorum...
16 Ekim 2009 Cuma
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)